آخرین شورا جدیدترین نمایشگاه پرژام پارسی

در «آخرین شورا»، پرژام پارسی بستری تصویری و مفهومی می سازد که در آن نسبت دیرینه میان ناظر و منظور دگرگون می شود. آن چه در تاریخ انسانی همواره مبحث مشاهده، نام گذاری و تملک بوده، این دفعه از جایگاه ابژه بیرون می آید و نگاه خویش را به سمت انسان بازمی گرداند. در این مجموعه، باآنکه پیکره انسانی به صورت مستقیم غایب است، اما آثار حضور و تصرف وی در سکون، تیرگی، فرسودگی و باقیمانده های جهان پیرامون به وضوح احساس می شود.

حیوان، درخت، ریشه و جمجمه در این آثار نه بعنوان عناصر تزئینی و نه در چارچوب اجزای یک روایت خطی ظاهر می شوند، بلکه هر یک حامل نوعی حافظه و نشانه ای از نسبتی تاریخی اند؛ نسبتی که یکی از سوی های آن، یعنی انسان، محو شده اما اقتدار و نتایج حضورش همچنان برجای مانده است. این کیفیت، «آخرین شورا» را از سطح یک مجموعه طراحی فراتر می برد و آنرا به فضایی برای اندیشیدن در رابطه با وضعیت انسان در جهان امروزی و نسبت او با امر زیستی و طبیعی تبدیل میکند.

در این نمایشگاه، خط صرفا ابزار بازنمایی نیست، بلکه خود به عنصری زنده و مفهومی بدل می شود. تراکم هاشورها در آثار، همزمان فرم را پدیدار می کند و آنرا به سمت استهلاک و فرسایش پیش می برد. سفیدی پیرامون پیکره ها هم نه خلائی منفعل، بلکه نوعی امکان محض است؛ فضایی که هر صورت از آن سربرمی آورد و بار دیگر در آستانه بازگشت به آن قرار می گیرد. از این منظر، طراحی ها در «آخرین شورا» صرفا تصویر نیستند، بلکه میدان تنش میان ظهور و محوشدن، شهادت و خاموشی، حضور و غیاب اند.

عنوان این مجموعه هم از مهم ترین وجوه مفهومی آن به حساب می آید. «آخرین» در اینجا نه اعلام پایان زمانی جهان، بلکه اشاره به لحظه ای است که در آن مرکزیت تاریخی نگاه انسان پایان می پذیرد. به بیان هنرمند، «آدمی دیگر میزان عالم نیست.» این گزاره را میتوان شالوده فکری مجموعه دانست؛ جایی که جهان دیگر بر مدار انسان تفسیر نمی شود و موجودات و بقایای غیرانسانی به جایگاه مشاهده گر و حامل معنا ارتقا می یابند.

روایت زمینه ای مجموعه هم بر بنیانی اسطوره پردازانه شکل گرفته است. کلاغ ها بعد از افول انسان به شورا می نشینند. در این مجلس، دو جمجمه چون دو گواه حضور دارند: جمجمه گاوی که آخرین انسان برای بقا کشته است و جمجمه همان انسان که به منزله اخطاری ماندگار باقیمانده است. حکم این شورا انتقال مالکیت زمین از انسان به شکلی دیگر نیست، بلکه نفی خودِ تملک است؛ این ایده که زمین از آنِ هیچ صورت زندگی نیست. چنین روایتی، لایه ای اسطوره ای و با این وجود انتقادی به آثار می بخشد و آنها را در پیوند با دغدغه های امروزی قرار می دهد.

پرژام پارسی، متولد ۱ آبان ۱۳۶۷، هنرمند تجسمی ایرانی است که در حوزه های نقاشی فیگوراتیو، طراحی، عکاسی، صدا و نوشتار انتقادی فعالیت می کند. آثار او به طور عمده به موضوع هایی چون بدن، حافظه، بی جایی، فشار روانی و بقای مادی آن چه بعد از واقعه بر جای می ماند می پردازند. مجموعه «آخرین شورا» را هم میتوان در امتداد همین دغدغه ها خواند؛ آثاری که این دفعه بدن انسان را از صحنه حذف می کنند تا ردّ او را در چیزی که از جهان باقی گذاشته، آشکارتر سازند.

نمایشگاه «آخرین شورا» فرصتی است برای مخاطبانی که به طراحی معاصر، بیان مفهومی در هنرهای تجسمی و داستانهای انتقادی از وضعیت انسان علاقه مندند. این مجموعه با اتکا به دقت اجرایی در طراحی و پشتوانه نظری روشن، تجربه ای تأمل برانگیز از مواجهه با جهانی عرضه می کند که در آن سکوت، فرسودگی و بقایا، خود به زبان بدل شده اند.

نمایشگاه «آخرین شورا» تا ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ در گالری خط سفید ادامه دارد. دوست داران می توانند همه روزه از ساعت ۱۷ تا ۲۱ از این نمایشگاه بازدید نمایند. سه شنبه ها گالری تعطیل می باشد.

گالری خط سفید در تهران، بلوار نلسون ماندلا (جردن)، خیابان گلفام، پلاک ۵۰، طبقه چهارم، واحد ۷ واقع شده است.

۳۳۳

منبع: آبنما کار