طراحی گرافیک در تلاطم بحران از تنگناها تا تاب آوری در عصر دیجیتال
به گزارش آبنما کار به نقل از خبر آنلاین به نقل از خانه ی هنرمندان ایران، در این مراسم تقدیر از اعضای هیأت مدیره ۹ دوره گذشته همینطور قدردانی از مشاوران و سرپرستان کمیته ها در ادوار مختلف به عمل آمد.
در قسمت های مختلف این مراسم، کلیپ یادبود درگذشتگان عضو انجمن، کلیپ تاریخچه انجمن و کلیپ تبریک های بین المللی پخش گردید و نشست تدتاک: طراح بعنوان کارآفرین برپا شد.
سپس پنلی با عنوان «طراحی در شرایط بحران» برگزار شد که مجری آن حامد بیدی بود.
یکی از میهمانان پنل بیژن جناب، گرافیست پیشکسوت، با نگاهی تحلیلی به نقش دیزاین در بزنگاه های تاریخی، طراحی گرافیک در دوران بحران اشاره نمود و آنرا فراتر از یک کنش هنری ساده و واکنشی هوشمندانه به ضرب آهنگ حوادث دانست.
او با تکیه بر این که در هر بحرانی، اصلی ترین چالش طراح، حساسیت به نمادهای ملی و انتقال سریع پیام به جامعه است، اشاره کرد: این وظیفه در عصر کنونی با ابزارهای دیجیتال تسهیل شده، اما در دهه های گذشته با پیچیدگی های مضاعفی همراه بود؛ چون که در آن دوران، طراحان علاوه بر بحران های محیطی، با سدهای بلند نظارتی هم مواجه بودند.
او با یادآوری دوران جنگ هشت ساله که آغاز فعالیت حرفه ای اش در سال ۱۳۶۳ با آن گره خورده بود، وضعیت مدیریت خلاقیت در آن سال ها را بسیار دشوارتر از بحران های امروزی توصیف کرد و اظهار داشت: در آن دوران، جنگ به قسمتی از زیست روزمره ما بدل شده بود و چنان به صدای موشک و ناامنی عادت کرده بودیم که کار را متوقف نمی کردیم؛ اما چالش اصلی، مدیریت سیستم و تیم در آن آشفتگی بود که به سبب بی نظمی و فقدان تجربه های پیشین، فشار زیادی بر دفاتر طراحی وارد می کرد و هماهنگی تیم ها برای رسیدن به یک خروجی خلاقانه، فرآیندی بسیار فرساینده بود.
جناب با اشاره به محدودیت های رسانه ای در دهه شصت، از موانعِ سخت گیرانه وزارت ارشاد گفت و خاطرنشان کرد: در آن دوره مسیر چاپ و انتشارِ هر اثر را به یک ماراتن طاقت فرسا بدل می کرد. در آن زمان، ابزار اصلی ما پوستر بود و برای عبورِ پیام از صافی های نظارتی، باید مدام بر سرعت کار می افزودیم تا فرصت نشر را از دست ندهیم.
او در مقایسه با مدیریت تیم ها در بحران های اقتصادی و اجتماعی امروز، گفت: با وجود تمامی فشارهای اقتصادی بر صنایع تولیدی که البته گاه در عرصه هایی مثل صنایع چوب فضا را برای خلاقیت بازتر و نیاز جامعه را ملموس تر می کرد مدیریت تیم در دوران دیجیتال کنونی بسیار سهل تر از گذشته است و این تفاوت ساختاری، بالاتر از هر چیز مرهون تغییر در ابزارهای انتقال پیام و کاهش فرآیندهای فرسایشی اداری در زنجیره تولید اثر است.
سجاد باغبان، دکترای تاریخ هنر و استادیار گروه موزه و گردشگری دانشگاه هنر اصفهان هم در این پنل، با تحلیل دگردیسی ساختارهای حمایتی در فضای هنری ایران، اظهار داشت: فقدان حمایت دولتی در بزنگاه های بحرانی، بر خلاف تصور رایج، زمینه ساز فروپاشی نبوده، بلکه به تکثیری هوشمندانه در حامیان خصوصی انجامیده است.
او در این زمینه اظهار داشت: عدم حضور آن حامی مرکزی، یعنی دولت، موجب شد که حامیان خُرد و تکثرگرا پا به میدان بگذارند؛ پدیده ای که تاب آوری فضای هنر را در مقابل بحران های اخیر به شدت افزایش داد.
این پژوهشگر با تکیه بر این که هنر در این سال ها با تأکید بر ابزارهای نوین ارتباطی از توقف کامل گریخته است، اضافه کرد: بر خلاف تحلیل های بدبینانه، نوسانات اجتماعی نتوانست موتور هنر را متوقف کند؛ چون که هنرمندان به سرعت کانال های ارتباطی جدیدی همچون اینستاگرام را جایگزین مجراهای سنتی کردند و با مخاطب خود بی واسطه سخن گفتند.
باغبان با اشاره به رونق این بازار خصوصی در بین گروههای درآمدی بالا، متذکر شد: این تکثیر حامیان و تغییر کانال های فروش، نه فقط یک راهکار موقت برای بقا، بلکه نشانه ای از ایجاد یک سبک زندگی هنری جدید است که جایگاه خویش را در لایه های مرفه جامعه تثبیت کرده است.
منبع: آبنما کار
About the Author
