نقاشی های برجسته ای که زنده تصور می شوند
به گزارش آبنما کار به نقل از خبر آنلاین، سرجیو اودیث، هنرمند پرتغالیِ شناخته شده با نام اودیث، اینروزها باردیگر در رسانه های خارجی با مجموعه ای از آثار دیوارنگاره سه بعدی و خطای دید مورد توجه قرار گرفته است.
بر طبق گزارش ایلنا، آنامورفیک (Anamorphic) به صورتی تصویرسازی گفته می شود که تصویر، عمداً به صورت کشیده، تحریف شده یا غیرطبیعی روی سطح نقاشی می شود؛ اما وقتی آنرا از یک زاویه یا نقطه دید مشخص نگاه می کنی، تصویر باردیگر درست و سه بعدی به نظر می آید.
در آثار اودیث این تکنیک به طور معمول با گرافیتی، پرسپکتیو و توهم بصری ترکیب می شود.
بطورمثال ممکنست یک حیوان یا شخصیت روی گوشه دو دیوار، کف و دیوار، یا یک سطح نامنظم نقاشی شود. از روبه رو، شکل بطورکامل عجیب و کشیده است؛ اما از نقطه دید مناسب، ناگهان به نظر می آید سوژه واقعا از دیوار بیرون آمده است.
تفاوتش با نقاشی سه بعدی معمولی چیست؟ نکته مهم همین است. در آثار سه بعد معمولی: هنرمند با پرسپکتیو کاری می کند که تصویر عمق داشته باشد.
در آثار آنامورفیک تصویر از ابتدا تحریف می شود تا فقط از یک زاویه خاص، فرم صحیح و سه بعدی پیدا کند.
اودیث: این تکنیک را با سایه پردازی خیلی دقیق، رنگ های واقع گرایانه و پرسپکتیو اغراق شده ترکیب می کند. با این حساب است که توهم خروج سوژه از سطح خیلی قوی می شود.
به بیان ساده، آنامورفیک یعنی «تصویرِ عمداً غلطی که از زاویه درست، درست دیده می شود.»
نگاه رسانه ها به اودیث رسانه هایی مانند استریت آرت یوتوپیا در جدیدترین گزارش خود بر همان امضای بصری او، یعنی ترکیب پرسپکتیو، سایه و آنامورفوز برای جان دادن به دیوارهای تخت تاکید کرده اند.
در روایتهای تازه تر، او بازهم به عنوان یکی از مهم ترین چهره های گرافیتی و دیوارنگاری پرتغال معرفی می شود که آثارش از محوطه های شهری تا فضاهای صنعتی و متروک را به صحنه هایی شبیه مجسمه یا موجود زنده تبدیل میکند.
اودیث کیست؟ سِرژیو اودیث متولد ۱۹۷۶ در دامایا، پرتغال است و از نوجوانی با اسپری و دیوارنویسی وارد این مسیر شد.
او بصورت خودآموخته رشد کرد و از دهه ۱۹۹۰ به شکل جدی تر وارد گرافیتی شد؛ نام هنری اودیث را هم در سال ۲۰۰۳ برگزید.
شهرت بین المللی او بیشتر به خاطر تکنیک آنامورفیک و سبک موسوم به «سامبر تری دی» است که در آن تصاویر روی گوشه ها و سطوح نامعمول طوری طراحی می شوند که از یک زاویه، سه بعدی و بطورکامل واقعی به نظر برسند.
در گزارشهای خارجی جدید، تمرکز اصلی روی قدرت اودیث در «فریب دادن چشم» است؛ یعنی تبدیل دیوار، بتن و فضاهای فرسوده به صحنه هایی که از دور شبیه حیوان، خودرو یا سازه ای واقعی دیده می شوند.
نمونه هایی مانند تبدیل یک بلوک بتنی به اتوبوس متروک یا خلق موجودات عظیم در فضاهای رهاشده، از محبوب ترین کارهای وی در فضای مجازی و رسانه های هنری بوده اند.
همین ادامه در تولید آثار چشم گیر سبب شده نام او بازهم در گزارشهای تازه بین المللی تکرار شود.
اودیث فقط یک گرافیتی کار نیست؛ او قسمتی از جریان هنر شهری معاصر است که مرز میان نقاشی دیواری، معماری و ادراک بصری را جابجا می کند.
آثار او به طور معمول بر پایه زاویه دید خاص، نور و سایه بنا می شوند و همین موجب می شود مخاطب در نگاه اول مطمئن نباشد آن چه می بیند نقاشی است یا حجم واقعی.
از همین رو، وی در گزارشهای خارجی اغلب در کنار هنرمندان برجسته هنر خیابانیِ آنامورفیک قرار می گیرد.
منبع: آبنما کار
About the Author
