هنرمندان از تیغ اندیشی های ابراهیم واقعی گفتند

به گزارش آبنما کار به نقل از خبر آنلاین به نقل از گالری سهراب، «تیغ اندیشی ها» عنوان نمایشگاه آثار ابراهیم حقیقی است که در گالری سهراب برپاست. در این نمایشگاه مجموعه ای از ۶۷ اثر ابراهیم حقیقی که شامل ۶۰ کلاژ به ابعاد۳۳ در۳۳ و هفت مجسمه به معرض نمایش گذاشته شده اند.
آیدین آغداشلو، نقاش، در مورد آثار ابراهیم حقیقی عنوان کرد: وقتی به مجموعه آثار اخیر او با عنوان تیغ اندیشی ها ک نگاه می کنم، گویی در همین مجال کوتاه، تاریخ هنر را مرور می کنم و این جای بسی شگفتی دارد. به نظرم حقیقی همچون هنرمندانی است که در زمان و مکان درستی ایستاده و با تیزهوشی که دارد توانسته هنرمند هم عصر و به تعبیری دیگر حتی فراتر از عصر خویش باشد.
وی ادامه داد: حقیقی ذهن فوق العاده ظریف و دقیقی دارد و این نکته سنجی و ظرافت اندیشه خیلی پرارزش است و به خوبی در آثارش نیز بازتاب پیدا کرده است. رویکرد نگاهی تاریخی که حقیقی در این مجموعه دارد برای من پرارزش است و اتفاقا من نیز در خیلی از آثارم به تاریخ توجه دارم. از این منظر خیلی با هم همفکر هستیم.
به قول آغداشلو؛ تیغ اندیشی در فرهنگ و هنر ما ریشه دار است و در مجموعه آثار حقیقی نمود بصری اش را می بینیم. تیغ همچون اشیا لطمه زن است که نه تنها به جسم ما؛ بلکه به روح و روان و تاریخ و اندیشه ما نیز لطمه می زند. هر چند که تیغ از منظری دیگر و در حوزه پزشکی کارکرد دیگری پیدا می کند.
وی افزود: ادامه داد: اگر به تاریخ جمعی ایرانیان نگاه نماییم می بینیم در خیلی از برهه های تاریخی ما لبه تیغ ایستاده ایم و حقیقی با خلق این مجموعه در بعضی از آثارشان این مورد را یادآور شده. است.

آثار حقیقی تازگی خودش را دارد

اسدالله امرایی، مترجم اظهار داشت: من همیشه کارهای ابراهیم حقیقی را دنبال می کنم و همیشه آثارش برای من از جذابیت خاصی برخوردار می باشند. آثار حقیقی برای من تازگی خودش را دارد. بیشتر سوژه هایی که ما در آثار ابراهیم حقیقی در مجموعه تیغ اندیشی ها می بینیم در زندگی با آن روبرو شده ایم.
وی ادامه داد: اتفاقا لبه تیغ در حوزه ادبیات و اسطوره ها بخصوص اسطوره های یونان خیلی تیز است و معروف ترین تیغ تاریخ، شمشیر داموکلس است و همیشه بالای سر ما هست. تیغ همچون کلماتی است که در زبان فارسی کلمات مختلفی با تعابیر مختلفی با آن ساخته شده و در این مجموعه به شکلی شاهد آثاری هستیم که بخشی از این تعابیر را به تصویر کشیده است.

حقیقی هنرمندی خوش فکر است
عباس مشهدی زاده، مجسمه ساز اظهار داشت: ابراهیم حقیقی یکی از هنرمندان هم عصر من است که همیشه آثار و بازتاب آثارش را در فضای فرهنگی و هنری ایران دنبال کرده ام و به نظرم حقیقی جز هنرمندان خوش فکر و خوش ایده ای به حساب می آید و آثارش مورد توجه مخاطب جدی و مخاطب عام هنرهای تجسمی قرار می گیرد.
وی دربار ه نمایشگاه تیغ اندیشی های حقیقی توضیح داد: به نظرم حقیقی در این نمایشگاه یکی از عمیق ترین و گسترده ترین سوژه های تاریخ بشریت را دستمایه خلق آثارش کرده و این نمایشگاه یکی از مهم ترین نمایشگاه های روزگار ما محسوب می شود. این نمایشگاه همچون نمایشگاه هایی به حساب می آید که دوست داشتم بعضی از دوستان و همکاران قدیمی ام امروز بودند و می توانستیم ساعت ها درباره ی این آثار با هم صحبت نماییم و بی گمان نظرات هنرمندانی چون صادق تبریزی درباره ی این نمایشگاه قابل تامل بود.
این مجسمه ساز پیشکسوت با بیان این مطلب که ایده و سوژه تیغ برای خلق اثر هنری خیلی قابل تامل است، اظهار داشت: ساعت ها میتوان پای هر یک از تابلوها ایستاد و درباره ی آنها فکر و صحبت کرد. آثار این مجموعه بگونه ای هستند که با ترک گالری و با وجود درگیر شدن با فضاها و تصاویر متنوع، از ذهن مخاطب پاک نخواهند شد.
حقیقی گرافیک ایران را سه تیغه کرد
علی رویین تن، کارگردان با بیان این مطلب که هر بار با تماشای آثار ابراهیم حقیقی غافلگیر می شوم، بیان نمود: چندین دهه است که به عنوان مخاطب حرفه ای هر آنچه که ابراهیم حقیقی خلق کرده را دنبال می کنم و هر بار نیز با تماشای آثار او واقعاً لذت می برم و هیجان زده می شوم. شاید باور نکنید اما هیچگاه در زندگیم این قدر تیغ را دوست نداشته ام. انگار ابراهیم حقیقی آمده گرافیک ایران را سه تیغه کرده و آراستگی و زیبایی خاصی به آن هدیه داده است.
به قول این هنرمند؛ وقتی به مجموعه آثاری که ابراهیم حقیقی انجام داده نگاه می کنم؛ با مجموعه آثار متنوع و جسورانه ای روبرو می شوم که هر یک به شکلی قابل تامل هستند. انگار این هنرمند هر روز میزان خلاقیت اش افزوده می شود و اهل درجا زدن و تکرار یک ایده نیست.
رویین تن افزود: حقیقی در این مجموعه که اولین اثر آن در سال ۱۳۴۹ خلق شده و تا امسال ادامه داشته برخورد خیلی هوشمندانه با تیغ کرده و به شکلی این نمایشگاه سرگذشت تیغ است. وی در این مجموعه به سراغ انواع مختلف تیغ ها رفته اما این تنوع سبب نشده تا ماهیت تیغ زیر سوال برود. وی در این مجموعه با آثار مهم فرهنگی و هنری جهان شوخی کرده و بر همه آنها تیغ کشیده است.
این کارگردان افزود: اگر به تاریخ و فرهنگ مان نگاه نماییم این تیغ اندیشی را همه جا می بینیم اما این حقیقی است که ضمن خلق آثارش عنوانی نیز برای این مورد خلق کرده و اگر به فرهنگ کهن مان نگاه نماییم می بینیم که تیغ، کارکردهای مختلفی چون تیغ کشی، تیغ داری، تیغ انداختن و… داشته است. در فرهنگ ما تیغ زن ها را همیشه آدمای نازیبایی و شری می دانند که دعوا به راه می اندازند و به هر بهانه ای تیغ می کشند. در واقع حقیقی با این مجموعه تمام انگاره های جغرافیای و تاریخی و فرهنگی جهان را به بازی گرفته است.
رویین تن اضافه کرد: کسانی چون ابراهیم حقیقی، فرهاد توحیدی مایه فخر فرهنگ و هنر ما هستند و من بر خود می بالم که در دوره ای زندگی کرده ایم که هم عصر این هنرمندان هستم. به نظرم ابراهیم هنرمند ناتمام هم عصر ماست و در هر اثر حرف جدیدی برای ما به ارمغان می آورد.
حکایت تیغ اندیشی خیلی جذاب است
لیلی گلستان هم اظهار داشت: ابراهیم حقیقی یکی از باسوادترین و با اخلاق ترین گرافیست های ایران است و ابداع چندین خط را نیز در کارنامه هنری خود دارد و مجموعه ای از آثاری که با این خطوط ابداع کرده را در گالری گلستان به معرض نمایش گذاشته است.
وی ادامه داد: ابداع کلمه تیغ اندیشی و حکایت آن برای من خیلی جذاب و دیدنی است و به نظرم، حقیقی در این مجموعه خیلی نوآورانه و جسورانه رفتار کرده است. با وجود این که کارهای این مجموعه خیلی کوچک هستند اما تاثیر خیلی عمیقی بر مخاطب می گذارند. به نظرم نمایشگاه تیغ اندیشی مبین روزگار ماست.
به قول لیلی گلستان؛ حقیقی در این نمایشگاه، کاریکاتورهای خیلی زیبا، چشم نواز و انتقادی اش را به معرض نمایش گذاشته است و عنصر تیغ هایش حرف های بسیاری برای گفتن دارند و به آسانی حرف هایشان را به مخاطب القا می کنند.
گلستان افزود: به نظرم اجرای کارها خیلی خوب و هوشمندانه بود و دقت و وسواس گرافیست در آنها احساس می شد و من به شخصا این نمایشگاه را خیلی دوست می داشتم.

«تیغ اندیشی» با مخاطب تعارف ندارد
حسین نوروزی، گرافیست اظهار داشت: در روزگاری که بخش بزرگی از هنر تجسمی ایران به تولید تصاویر بی خطر، تزئینی و اینستاگرام پسند تن داده، نمایشگاه تازه ابراهیم حقیقی ناگهان مثل تیغی روی پوست آرام عادت کشیده می شود؛ نه از آن تیغ هایی که فقط زخم می زنند، بلکه از آن هایی که قبل از بریدن، تصویر آدم را در خود منعکس می کنند.
وی ادامه داد: حقیقی در این مجموعه سراغ «تیغ» رفته است؛ شیئی کوچک، سرد، روزمره و با این وجود هراس آور. انتخابی که در نگاه اول ممکنست نوعی بازی فرمال یا نوستالژیک به نظر برسد، اما هرچه بیشتر در آثار پیش می رویم، روشن می شود که مسئله فقط یک شیء نیست، مسئله تاریخ خشونت است، تاریخ حذف، تاریخ بریدن. و شاید مهم تر از همه، تاریخ زیستن در جامعه ای که سال هاست با لبه های تیز واقعیت کنار آمده است.
به قول نوروزی؛ اهمیت این نمایشگاه فقط در سوژه اش نیست؛ حقیقی از معدود هنرمندان معاصر ایران است که هر نمایشگاهش می تواند انکار نمایشگاه قبلی اش باشد. یک دفعه در شاعرانگیِ خط و رنگ، مخاطب را آرام می کند و به جهان لطیف و نوستالژیک خودش می برد؛ بار دیگر ناگهان با عنوانی مثل «تیغ» ظاهر می شود و همه آن آرامش را می شکافد. همین بی ثباتی خلاقه است که شخصیت هنری او را زنده نگه داشته است. حقیقی ظاهراً به تکرار مشکوک است.
وی افزود: نمایشگاه «تیغ اندیشی» از همان اول با مخاطب تعارف ندارد. تیغ ها در قاب ها جا خوش نکرده اند که فقط دیده شوند؛ آنها حضور دارند تا یادآوری کنند. یادآوری چیزی که سال ها زیر لایه های زیبایی شناسی، سانسور، عادت و مصرف فرهنگی پنهان مانده است. حقیقی به جای آنکه تصویر را رام کند، اجازه داده خطر در اثر باقی بماند. این همان چیزی است که خیلی از نمایشگاه های امروز بدون آنند: خطر. حقیقی احیانا بهتر از هر کسی می داند که خشونت در جهان امروزی دیگر همیشه با فریاد عمل نمی کند؛ گاهی با زیبایی پیش می آید، با نظم، با طراحی تمیز، با سطح براق. تیغ واقعی همیشه خون آلود نیست؛ گاهی در ویترین قرار دارد.
این هنرمند افزود: حقیقی از آن دسته هنرمندانی نیست که آشوب را بی واسطه روی دیوار پرتاب کنند. او حتی خشونت را هم طراحی می کند. حتی زخم را هم ترکیب بندی می کند. و همین خونسردی است که آثارش را ناآرام کننده می کند؛ نوعی آرامش سرد که بیش از فریاد، نگران کننده است.
وی در بخش پایانی سخنانش اظهار داشت: شاید مهم ترین موفقیت این نمایشگاه همین باشد: حقیقی موفق شده از یک شیء ساده، فضایی روانی بسازد. فضایی که مخاطب در آن فقط تماشاچی نیست؛ بلکه احساس می کند چیزی آهسته آهسته به او نزدیک می شود. چیزی سرد، براق و خاموش مثل تیغ.

حرف آخر اینکه وی دربار ه نمایشگاه تیغ اندیشی های واقعی توضیح داد: به نظرم واقعی در این نمایشگاه یکی از عمیق ترین و گسترده ترین سوژه های تاریخ بشریت را دستمایه خلق آثارش کرده و این نمایشگاه یکی از مهم ترین نمایشگاه های روزگار ما شمرده می شود. انتخابی که در نگاه اول ممکنست نوعی بازی فرمال یا نوستالژیک به نظر برسد، اما هرچه بیشتر در آثار پیش می رویم، روشن می شود که مساله فقط یک شیء نیست، مساله تاریخ خشونت است، تاریخ حذف، تاریخ بریدن. فضایی که مخاطب در آن فقط تماشاگر نیست؛ بلکه احساس می کند چیزی آهسته آهسته به او نزدیک می شود.