برگزاری نمایشگاه آثار زندیان

آبنما كار: نمایشگاه نقاشی های داوود زندیان در گالری ایرانشهر شامل چیدمانی از تصاویر است كه مهارت نقاشانه زندیان و علاقه او به تاریخ، بایگانی، گردآوری و گرامی داشت خاطرات را تصویر می كند.

به گزارش آبنما كار به نقل از مهر، نمایشگاه نقاشی های داوود زندیان از روز جمعه ۱۱ بهمن ماه در گالری ایرانشهر به آدرس خیابان كریم خان زند، خیابان شهید عضدی (آبان جنوبی)، خیابان سپند، پلاك ۱/۶۹ با حضور این هنرمند نقاش و تعدادی از هنرمندان راه اندازی شد و تا ۵ اسفندماه ادامه خواهد داشت.
مجموعه آثاری كه از زندیان در گالری ایرانشهر به نمایش درآمده، شامل چیدمانی از تصاویر است كه مهارت نقاشانه زندیان و علاقه او به تاریخ، بایگانی، گردآوری و گرامی داشت خاطرات را تصویر می كند.
داوود زندیان عضو انجمن هنرمندان تصویری نروژ، خانه هنرمندان ایران و بنیاد ملی نقاشان نروژ است و الان سومین باری است كه این هنرمند نقاشی هایش را در ایران به نمایش درمی آورد. شیوه نقاشی داوود زندیان خیلی از مشخصات نقاشی معاصر را داراست: بیانگری در طرح و رنگ؛ روایتگری؛ طرد قواعد مرسوم پیشین در باب سبك و انسجام ساختار، تركیب بندی و رنگ؛ كنار هم نشینی ساحت ها و زوایای دید متفاوت؛ و عدم تمایل به آرمانی كردن تصویر. نقاشی های فیگوراتیو و بسیار بیان كننده داوود زندیان برای اولین بار بعد از سال ها در دی ماه ۱۳۹۷ در گالری ایرانشهر به نمایش درآمد و با استقبال شایان توجه جامعه هنری ایران مواجه گردید. گزیده هایی از مجموعه-های «كافه گلشن»، «عكاس خانه آقای ادیب» و «مجموعه نوستالژی» كه در سال قبل به نمایش درآمد انسان ها را در موقعیت های مختلف، رو به بیننده و در بین اشیا و پس زمینه هایی به تصویر می كشید كه با هویت و خاطرات آنها پیوند داشت.
امیر نصری در استیتمنت این نمایشگاه درباره آثار داوود زندیان نوشته است: «در نقاشی های داوود زندیان هر خاطره ای همچون یك مقبره عمل می كند. در هر مقبره انبوهی از تصاویر در هم تنیده اند. این تصاویر با بازگشت به گذشته و ستایش قطعاتی از آن پذیرش مرگ، فقدان و «زمان ازدست رفته» را به تعویق می اندازند. گذشته همچون یك كل منسجم نمودار نمی گردد، بلكه در قطعات، گسست ها و اشیا خودش را آشكار می سازد. گذشته همچون روحی سرگردان نیست كه گاهی در اینجا یا آن جا باشد؛ گذشته قسمتی از حافظه ی اشیا است. اهمیت اشیا در نقاشی های زندیان به خاطر همین تاكید بر گذشته است. اشیا تجسم روح گذشته و قسمتی از آن هستند. آنها كاركردی دوگانه دارند: از طرفی زنده بودن گذشته را تضمین می كنند و از جانب دیگر شاهدی برای از میان رفتن و مرگ مضاعف گذشته اند.
كیفیت نوستالژیك اشیا به این سویه دوگانه آنها اشاره دارد. زندیان در خیلی از آثارش با توسل به نوستالژی و ترسیم امور متعلق به گذشته، خودش را به ظاهر از بار خاطراتش خلاص می كند و برای این خلاصی از مؤلفه های تكرار شونده نظیر دوربین بهره می گیرد تا نشان دهد كه همان مؤلفه های قبلی همواره در صورت های جدیدی تكرار می شوند. اساساً این میل به یادآوری پاسخی به قسمتی از اضطراب های وجودی است و نقشی پالایش گر دارد. این شگرد غالب در آثار زندیان با كتاب خانه های وی دستخوش تغییر می شود و در آنها با رهیافت دیگری از جانب نقاش مواجهیم. او با بازنمایی كتاب ها و كتابخانه ها، برخلاف نقاشی های قبلی اش به دنبال برون ریزی خاطرات نیست، بلكه در آنها درصدد پنهان ساختن گذشته است. بهتر است بگوییم كه آنها را در این كتاب ها مدفون می سازد. كتابخانه ها دفتر خاطرات نقاش هستند كه گذشته را از خواننده یا بیننده پنهان كرده است.»

منبع: آبنما كار