آبنما کار: نمایشگاهی با عنوان «از غزه تا جهان» در نیویورک افتتاح شد؛ رویدادی که با اجرای فیراس زریک، نوازنده 29 ساله فلسطینی تبار، شروع شد و مجموعه ای از آثار هنری درباره ی زخم ها، آوار و بقا در غزه را پیش روی مخاطبان آمریکایی قرار داد. برگزارکنندگان امیدوارند این بینال بتواند تصویری فراتر از اخبار فوری و آمار رسانه ای از مردم فلسطین ارائه نماید.
به گزارش آبنما کار به نقل از خبر آنلاین، هفته گذشته در بروکلین نیویورک، افتتاحیه «بینال غزه» با نوای ساز قانون فیراس زریک برگزار شد؛ نوایی اندوهگین که همزمان بازدیدکنندگان را در بین تصاویری از زخم های مرگبار، ویرانه ها و داستانهای بقا قرار داد. این اولین ایستگاه یک تور کوتاه آمریکایی بود که در فضای هنری ریسس آرت برگزار شد.
فیراس زریک، نوازنده ۲۹ ساله فلسطینی تبار، در افتتاحیه «بینال غزه» در نیویورک ساز قانون را به صدا درآورد؛ سازی شبیه به چنگ که ملودی غمگینی را برای همراهی با آثار هنری برگرفته از منطقه جنگ زده خاورمیانه نواخت. در اطراف او تصاویری از زخم های مرگبار، آوار و کوشش برای بقا به نمایش درآمده بود.
این نمایشگاه با عنوان «از غزه تا جهان» در ریسس آرت در بروکلین بعنوان اولین مرحله یک تور کوتاه در آمریکا برپا شد. برگزارکنندگان امیدوار بودند این دوره از نمایشگاه بتواند به آمریکایی ها کمک نماید تا دیدگاه فلسطینی هایی را که با خشونت مواجه اند درک کنند، بخصوص در زمانی که برخی نهادها آثار هنری فلسطینی را نمی پذیرند.
بیشتر نقاشی ها، طراحی ها و مجسمه ها نسخه هایی بازتولید شده برپایه تصاویر دیجیتال بودند؛ چونکه هنرمندان قادر به انتقال مستقیم آثار خود از غزه نبودند.
در ویدئویی که پشت سر زریک پخش می شد، یارا زهود، هنرمند ۲۲ ساله، درحال ورق زدن دفتر طراحی هایش دیده می شد. او می اظهار داشت: «من حق سفر کردن و نمایش کارهایم را ندارم.»
لیندزی سی. هریس، مدیر مشترک ریسس آرت، گفت این سازمان غیرانتفاعی می دانست که امکان دارد به خاطر برگزاری نمایشگاهی با موضوعی سیاسی، حمایت های مالی خویش را از دست بدهد. اما وقتی سال جاری برگزارکنندگان پیشنهاد دادند، رد کردن آن برایش دشوار بود. او اظهار داشت: «اگر این هنرمندان شجاعت ادامه دادن دارند، ما هم می توانیم شجاعت داشته باشیم تا بستری برای روایت هایشان باشیم.»
هرچند نمایشگاه کامل در نیویورک دوشنبه به پایان رسید، بخشی از آثار تا ۲۰ دسامبر در معرض دید باقی خواهد ماند. نسخه های دیگری از این نمایشگاه پیشتر در فرانسه و دانمارک برگزار شده و مقرر است در کشورهایی چون یونان و ترکیه نیز برپا شود. برگزارکنندگان همینطور برنامه دارند نمایشگاه را به واشنگتن ببرند.
«بینال غزه» که خویش را یک گروه جمعی متشکل از هنرمندان در کرانه باختری، غزه و خارج از فلسطین معرفی می کند، با کیوریتورها و نهادهای محلی در شهر های مختلف همکاری می کند تا آثار را به نمایش بگذارد. این گروه در اطلاعیه ای اعلام نمود هدفش عرضه تصویری از فلسطینی هاست که «فراتر از اخبار فوری، پوشش رسانه ای و آمار» باشد.
ملکه ابو عوده، یکی از هنرمندان، در ایمیلی نوشت نقاشی برایش راهی برای رهایی است، وقتی حس می کند درحال فروپاشی است: «با هر اثر تعادلم را بازمی یابم؛ هر نقاشی برایم یک فریاد و یک خاطره است. این تنها هنر نیست، راهی است برای کم کردن درد و بخشیدن صدا به آنهایی که دیگر نمی توانند سخن بگویند.»
دفترچه روزنگار جنگی سهیل سالم، هنرمند فلسطینی، دفترچه ای از برداشت های تصویری بود. او نوشت: «با دستان لرزانم تلاش می کنم بدون تردید نقاشی کنم.»
جنگ در غزه بعد از حمله حماس به اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ شروع شد؛ حمله ای که منجر به کشته شدن ۱۲۰۰ نفر و گروگان گیری حدود ۲۵۰ نفر شد. اسرائیل از آن زمان بخش های بزرگی از غزه را بمباران کرده و به قول وزارت بهداشت محلی، بیشتر از ۶۰ هزار فلسطینی را کشته است. ماه گذشته کارشناسان بهداشت اخطار دادند که منطقه در آستانه قحطی قرار دارد. روز سه شنبه ارتش اسرائیل اعلام نمود عملیاتی زمینی در شهر غزه شروع کرده تا کنترل منطقه ای را به دست گیرد؛ در صورتیکه صدها هزار ساکن فلسطینی هنوز در آنجا حضور دارند.
در جریان نمایشگاه نیویورک در روز پنجشنبه، شاعر امیل آلکالای دفترچه ای از طراحی های سهیل سالم را ورق زد. سالم در اطلاعیه ای نوشته بود: «با دستان لرزانم تلاش می کنم بدون تردید نقاشی کنم و هر زمان که می توانم طرح هایم را در رسانه های اجتماعی به اشتراک بگذارم. این دفترچه های کوچک و قلم هایم پناه من شدند.»
آلکالای گفت این نمایشگاه فرصتی ویژه برای مخاطبان آمریکایی بود که با آثار سالم آشنا گردند. او اضافه کرد: «این توانایی ذهنی برای ثبت همزمان زیبایی و ویرانی است؛ همان گونه که پیکاسو و گویا به جنگ های دوران خود واکنش نشان دادند. هنر باید نشانگر ظرفیتهای روح انسانی در وضعیت فشار باشد، و هنری که باید به آن نگاه نماییم، حالا از غزه می آید.»
بازدیدکنندگانی که آشنایی کمتری با هنرمندان داشتند نیز احساسی مشابه داشتند. هرچند تمرکز اصلی نمایشگاه بر رنج فلسطینی ها در غزه بود، اما اشاره هایی نیز به اسرائیل وجود داشت؛ همچون اثری از غانم الدن با عنوان «موشک و هویج» که سیاست «چماق و هویج» دولت اسرائیل در قبال فلسطینی ها را به سخره می گرفت.
یولاند مکون، فعال حوزه مد و تولیدکننده محتوای فشن، مقابل شش طراحی دیجیتال از احمد عدوی ایستاد. یکی از این آثار تصویری ترسناک از مردی عریان بود که روی زمین نشسته و پشتش پر از سوراخ هایی است که نمادی از زخم ها هستند. در کنار این تصویر، صحنه هایی از زندگی روزمره مردم غزه در چادرها و در محاصره خودرو های نظامی دیده می شد. مکون اظهار داشت: «این تصویر واقعاً مستقیم به شما خیره می شود.»
با نزدیک شدن به دومین سالگرد شروع جنگ، «بینال غزه» تنها راهی برای بیان هنرمندان نبود، بلکه آزمونی نیز بود برای میزان دیده شدن آثار هنرمندان فلسطینی در ایالات متحده؛ آن هم در شرایطی که دولت ترامپ فعالان طرفدار فلسطین را تحت نظر دارد و صدور ویزا برای دارندگان گذرنامه غزه را معلق کرده است.
فیراس زریک، نوازنده، در رابطه با حضورش در این رویداد با تردید سخن اظهار داشت: «باید خیلی محتاط باشم که تراژدی را رمانتیک نکنم و از نمایشگاه چیزی کم نکنم. این که من چه احساسی دارم یا ندارم مهم نیست. اینجا همه چیز در رابطه با هنرمندان غزه است.»
مترجم: ریحانه اسکندری
منبع: نیویورک تایمز
به طور خلاصه، او گفت: اگر این هنرمندان شجاعت ادامه دادن دارند، ما هم می توانیم شجاعت داشته باشیم تا بستری برای روایت هایشان باشیم. ملکه ابو عوده، یکی از هنرمندان، در ایمیلی نوشت نقاشی برایش راهی برای رهایی است، وقتی حس می کند در حال فروپاشی است: با هر اثر تعادلم را بازمی یابم؛ هر نقاشی برایم یک فریاد و یک خاطره است. جنگ در غزه پس از حمله حماس به اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ شروع شد؛ حمله ای که منجر به کشته شدن ۱۲۰۰ نفر و گروگان گیری حدود ۲۵۰ نفر شد.
منبع: آبنما کار
About the Author
